Logg inn

Då Trine møtte Maryam

I tolv år har Maryam Trine Skogen vore muslim. Ho kunne like gjerne blitt jøde.

– Kvifor er du ikkje muslim?
Trine Skogen ser på læraren sin. Dei er på kontoret hans i ein moské i Oslo. Ho går dit for å lære arabisk, det har ho gjort ei stund. Først no oppdagar han at ho ikkje er muslim.
Spørsmålet overraskar henne, ho har aldri fått det før. Han spør om ho trur på det og det, og ho seier ja. Er ho villig til  å be? Ja, det gjer ho heile tida.
– Då er du eigentleg muslim, seier han.
Ho har tenkt på å konvertere, men føler seg ikkje heilt klar endå. Ho seier ho har lyst til å vente. Då spør han: Kva gjer om du går ut døra her i dag og blir påkøyrd av ein bil og du døyr som ikkje-muslim?
– Då vart eg litt skremt, fortel Skogen.
Vi sit i stova hennar, midt i Oslo. Vintersola treff øyredobbane hennar, slik at det blinkar i rommet kvar gong ho rører seg. Det raude håret er fanga i ein hestehale. Hijaben la ho på hylla i fjor haust.
– Så eg tenkte, då gjer eg det no. Og så var eg muslim.
– Same dagen?
– Der og då.

Bur Gud der? 

Dette var i 2006, då var Skogen 35 år. Ho vart først kjend med islam som barn, noko som betydde mykje.
– Om du lærer om islam via lærebøker eller fjernsyn, så er det veldig framandt. Men om du er med ein muslim heim, ser korleis dei ber, et saman med dei under ramadan, så ufarleggjer det forskjellane. Ein kan tre inn i religionen på ein observerande måte, og det kjennest veldig trygt.
Mor hennar hadde ein bibel i bokhylla og dei gjekk i kyrkja på julaftan. Og så bad Skogen kveldsbøn, den lærte ho av mora. Elles var ikkje tru eit tema i heimen.
– Det var eit slags kollektivt tabu. Men det var også veldig viktig at vi ikkje identifiserte oss med dei super-kristne. Vi hadde nokre naboar som var pinsevener, og dei vart kalla for «misjon».
Slik er ikkje vi, fekk ho beskjed om. Men sjølv var ho veldig søkande. I Borre, utanfor Tønsberg, skjedde det lite, så alle var med på alt, også søndagsskule. Skogen vart oppslukt av forteljingane ho fekk høyre der.
Som liten gjekk ho ofte til gudsteneste åleine. Kyrkja fascinerte henne og kyrkjeorgelet var det vakraste ho visste om.
– Kva var det ved kyrkja som fascinerte deg?
– Bur Gud der? Er det Guds hus? Møter eg Gud viss eg går dit? Blir bønene mine høyrde om eg er der? Og samtidig var det kjempeskummelt.
Altertavla, med ein lidande Jesus spikra på korset, gjorde sterkt inntrykk. Det var vanskeleg å bere at han døydde for hennar skuld.

Prøv oss gratis i tre uker

Fyll ut med norsk mobilnummer og en e-postadresse.


Eller se flere abonnementsalternativer

Når du klikker «bestill» må du opprette en bruker som du benytter for å logge inn på ulike enheter. Dersom vi ser at du har en bruker med samme mobilnummer registrert bruker vi denne. Abonnementet stopper automatisk etter tre uker.

Les også