Les alt for bare 10 kr!

Margreth Olin ber ikkje ofte til Gud. Ho er redd svaret ho får kan vere for vanskeleg å bere

Filmskaparen fekk angst då hennar næraste vart alvorleg sjuke.

Publisert 16. februar 2020

Det er ein sommardag i Oslo, rundt 1980. Ti år gamle Margreth Olin Mykløen sit i baksetet av ein bil, på veg gjennom byen. Ho har sett Slottet og Holmenkollen for første gong. Dei vaksne snakkar om at det har vore ein bra dag.

Margreth merkar at dei er på veg ut av byen. Men kva med det eg har gleda meg mest til, tenker tiåringen indignert.
– Vi må jo sjå Oslo kretsfengsel!

Dei vaksne ser på kvarandre, byrjar å le.

Margreth Olin ler sjølv når ho fortel om det, på ein kafé i hovudstaden, 40 år seinare.

– Eg var ikkje interessert i prinsesser eller skisport. Men eg var veldig oppteken av det faktum at det fanst menneske i det norske samfunnet som ein sperra inne. Og som sat innelåst i mange år. Berre det som idé.

Kven er dei folka, kva tok dei dit, vil dei bli betre menneske av å sitte der? Slike ting undra ho seg over som barn.

– Og det var ikkje fordi det var noko som vart diskutert rundt kjøkkenbordet heime. Det var berre noko eg hadde med meg.

Å vere annleis

Vi møter henne på Aker brygge. Ho snakkar i telefonen med ein nær ven, treng litt tid før ho kan legge på. Ho er kledd i svart, men skjerfet og hanskane nærast lyser av rosa.

25 år er gått sidan eksamensfilmen hennar Kjærleikens hus kom ut. Sidan har det gått slag i slag. Ho har laga film om sin onkel Reidar, som hadde Downs syndrom. Ho har følgt einslege mindreårige asylsøkjarar over fleire år. Ho har blitt kjent med Joralf Gjerstad gjennom filmen Mannen frå Snåsa.

ANNONSE

Logg inn for å lese videre

eller

Ikke abonnent?

Nå kan du lese Vårt Land digitalt i 10 uker for 10 kr*

10 uker - 10 kr

*Abonnementet er løpende og kan sies opp når som helst. Etter prøveperioden fornyes det automatisk til rabattert pris kr 199 per måned.

Les også